The Dooneybrothers

Foto's 2013

Zoals een ieder weet, is er altijd wel iets aan de hand in het Brothersgilde.

Brother Frans had zich afgemeld voor de Tocht der Tochten.

Passieve voetbalverplichtingen bij Noordster op deze dag slokten, om toch wat in stijl te blijven,

zijn tijd en inzet op. Een Brother neemt zijn verantwoording.

 

 

Uit de wachtlijst voor opengevallen plaatsen viel de keuze op Everhardus.

Na een stortvloed aan voorschriften en goedbedoelde adviezen ging de proef van bekwaamheid

niet geheel van een leien dakje. De koffie, die door Brother Everhadus werd geserveerd, bij het door Fokko

zorgvuldig bereide Brothersontbijt, leek af en toe op luchtpost.

Om niet van de grond te hoeven eten, bracht Fokko zelf het ontbijt in het traditonele kokstenue.

Plichtsgetrouw kwam een hevig geŽmotioneerde brother Frans toch even mee eten.

Na wat happen en slokken nog de balkonscene, en rijden maar.

Brother Johnnie had zijn auto weer beschikbaar gesteld, waarvoor hulde.

 

 

Ook de catering onderweg was weer goed verzorgd, al ging het voor onze nieuweling wat rap.

Na wat flesjes, sms'jes en plaspauzes kwamen Bonny en Clyde nog even langs,

maar deze zaten in de verkeerde film.

Groot was de vreugde te zien, dat onze laagvlieg-kano, de Tornado, al op ons lag te wachten,

met de Amelandbrothers Andrť en Gerben, de twee piloten en een reisleider.

Inpakken en wegwezen, full-speed. Waar mogelijk met de wind door de haren

en zout water in 't snoetje werd na wat hobbels en bochten Ameland bereikt.

 

 

 

Even een striptease en een welkomsborrel, en we voelden ons weer thuis.

Dus maar rap naar de ander kant van de bult richting Zonnehoeve.

Het Dooneydundoek en de dames stonden alweer klaar om ons te verwelkomen.

Natuurlijk het nodige smokwerk, vlaghijsen en dan is er Amelander koffie met gebak.

Everhardus had wat moeite zich een houding aan te meten, maar was natuurlijk ook ver van huis.

 

 

 

Omdat de podiums en het weer wat raar deden, eerst maar een borrel,

overhandigen van de dankjewelbloemen en de onvermijdelijke speech van onze Brother-voorgezetene.

Buiten nat, dus binnen nat, uniform aan en nog een klokje.

 

 

Maar na een borrel komt zonneschijn, dus de paden op en Hollum in.

Ons plaatselijk clubhuis cafť "Bok" viel als eerste in de prijzen en na wat

consumties en tochtje langs de diverse zonovergoten podia, tied veur, ja, alweer 'n klokje.

 

 

Cafe "de Walvisvaarder" kreeg een financiele impuls en wij een promiliŽle.

Een ieder voelde zich weer als een vis op het droge, dus nathouden dat spul.

Veel bijpraten met oude en minder oude bekenden, veel muzikale hoogstandjes bewonderen,

meezingen en vooral genieten van de algehele ambiance, moeilijk woord voor sfeer.

 

   

Dit alles werd bekroond met een nieuw hoofddeksel met de wereldberoemde vuurtoren.

Een historisch moment was wel deze, dat alle Brothers op dezelfde tijd op dezelfde plaats waren.

 

 

Met veel hangen, praten, toosten en luisteren ging het richting de grote finale.

Altijd weer een indrukwekkende afsluiting van het overdaggebeuren.

Alle muzikanten samen op het Zwaneplein de gezamelijke slotliederen spelen,

al dan niet in de maat of op de juiste toonhoogte megezongen door de talrijke toeschouwers.

 

 

Tijd voor de warme hap, dus hup, naar de Zonnehoeve, waar we een dam konden leggen in het vele vocht.

Na het eten werden ramen en deuren gesloten voor onze eigen "Voice of Hollum". Geluidscode ROOD.

Begeleid door Toetsietovenaarbrother Gerben werden weer verschillende liederen ten gehore gebracht,

soms zelfs tegelijk hetzelfde lied, met veel vocale steun van de Amelander vrouwen.

Toen ook Brother Minco de trekzak omgehangen kreeg, werd het duidelijk, dat plan B in werking moest.

 

Met een te verwaarloosbare tegenzin werd koers gezet naar de plaatselijke horeca,

om de afsluitende feestavond in de plaatselijke horeca enige luister bij te zetten.

Zoals altijd eindpunt, de Griffel, waar DaniŽl Metz en William Beijaard  de sterren van de hemel

speelden, enige drankjes werden genuttigd en weer veel werd gepraat.

 

 

Na vele omwentelingen van het licht der vuurtoren werd de lange weg naar ons bedje ingeslagen.

De route werd conform de gedrachtscode der Brothers gezamelijk afgelegd,

althans voor de laatsten, al waren de rechte lijnen door het donker niet geheel zichtbaar.

*****

Op de frisse zondagmorgen een stevig ontbijt en wandeling voor de landbrothers stond op het program,

met uitzondering van Brother Barf jr. die nog bij moeke lag te koeze.

Richting vuurtoren en verder naar het strand voor enige rust, al werd dat soms letterlijk genomen.

Brother Tonnes en Minco deden nog een tevergeefse solicitatie bij Baywatch, dus maar een drankje.

 

 

 

 

Met wat bier, fris, Jšgermeister, BB en wat WiFi werd besloten per ophaalvervoer weer terug naar

ons plaatselijk clubhuis te gaan, waar we welkom werden geheten door Brother Gerrit.

Na de wandeling, zeelucht, wat evalueren, plannen maken en de zon, kwam de dorst om de hoek,

de vermoeidheid, het biljart, de honger, wat slaaptekort, e.w.v.t.t.k.

 

 

 

Maar het uurwerk tikt verder, het woord klokje past niet meer op deze tijd van de dag.

De afsluitende soep, bal en broodmaaltijd bij Brothermother Frieda werd afgesloten door een ontroerende

speech van Brother Everhardus, waarna de onze voorzittende Brother Bť het verhaaltje 2013 uitblies.

 

 

Vlag strijken, koffertje pakken en naar de boot, waar na het moeilijke afscheid  

de sterke arm der wet een oogje in het zeil hield. Gaan ze echt wel weg?

Een mooie dooie mus dus,

in 2014 zijn ze er weer!!!!!!!!!!!!!!!

 

Terug naar foto's