The Dooneybrothers

Foto's 2012

Ook in het jaar 2012 werd D-day weer vol verwachting tegemoet gezien.

Dat deze dag weer samenviel met het Muzikaal Bootwateren mocht de pret niet drukken.

En ook het voetbal kon geen oranjebitter in het eten gooien, de wedstrijd tegen Portugal

was verplaatst naar de zondagavond, waarvoor hulde aan de UEFA.

*****

Dat de geel-blauwe adrealine door de aderen gierde, bleek eens te meer uit het feit dat

brother Minco voor een dichte deur stond, begeleid door zijn eigen mantelzorgster.

Hierdoor hadden ze ruimschoots de tijd het in voetbalsfeer versierde clubhuis te bewonderen.

  

Dat de rest van het Brothersgilde veel later bijna gelijktijdig aan kwam zakken,

had te maken met het iets grondiger bestuderen van de bijbehorende reisdocumenten.

*****

Snel werden enkele eitjes omgetoverd in het welbekende Brothersontbijt,

om het gekakel deze dag op het welbekende gedenkwaardig hoog niveau te houden.

 Het resultaat werd versnapert m.m.v. enkele bakken koffie en wat oud nieuws.

  

I.v.m. de weersverwachtingen voor onderweg was een bank bereid gevonden enkele hersenverwarmende

attributen te verstrekken, teneinde het beroemde helder denkvermogen op peil te houden.

Bij enkelen was er meer voor nodig, maar dat terzijde. Leeftijd speelt waarschijnlijk een grote rol.

  

Om de reistijd zo kort mogelijk te houden was er weer gekozen voor de bolide van Brother Johnny

en de beroemde laagvliegkano, de Tornado , en dus de buikkriebels wat te beperken.

Als suprise was de voltallige bemanning aan boord van de laagvlieger.

  

Twee piloten, twee Brother-co-piloten, een boordwerktuigdeskundige en twee stewardessen.

Dit samen met de gewichtige Groninger-klei-Brothers zorgde voor een stabiele waterwegligging.

Vol gas richting het beroemde eiland Ameland.

*****

Daar aangekomen was het fleske heffen uitgebreid met het harinkie happen.

    

 

Vervolgens full speed naar de Fabrieksweg waar we welkom werden geheten met een heus spandoek.

Dat met de komst van de Dooneybrothers ook de zon begint te schijnen is voor de

plaatselijke bevolking een bekend natuurverschijnsel.

Na het hijsen van ons eigen oriëtatiepunt was het tijd voor koffie met gebak, het bloemencorso

en de welkomsborrel, onder het zoet gevooisde stemgeluid van onze voorzit-Brother Bé,

die weer een spetterende speech ten gehore bracht.

  

  

Dat bril-Brother Jan enkele reserve kijkers had meegebracht, stemde ons tot grote vreugde.

Het scheelde weer ellelange zoektochten door de bungalow-wijken van Hollum. (Zie foto's 2011)

*****

Het werd tijd voor de serieuzere zaken. Het geluchte uniform werd weer om de ranke lichamen gehesen,

waar na het maken van de groepsfoto koers werd gezet naar het muzikale centrum van onze Melkweg.

Omdat ons oude startpunt Wel vaart, maar niet open was, ging het richting "de Walvisvaarder",

naar men zegt: Het leukste café in Hollum aan zee.

  

  

  

Enigzins schuchter gingen de eerste versnaperingen naar binnen, maar het mooie weer ontlokte

ons toch wat meer activiteiten in de buitenlucht, waar de muziek ons trommelvlies verwende.

Na deze eerste tankbeurt moest ons verbruiksgemiddelde worden getest, en ons restte

niets anders dan enige stappen te zetten in de ons welbekende stabiele tred.

Er was veel gezelligheid, veel muziek en veel vertier.

Vreemde zaken kwamen ons tegen en achterop, waar natuurlijk studie van werd gemaakt,

teneinde onze toch al niet geringe algemene kennis te vergroten.

Van een gemotoriseerde rodeo-zanger tot rondcrossende stripfiguren.

  

  

En natuurlijk de ieder jaar groeiende club fans uit het grensdorp Bad Nieuweschans.

Om ook deze Schanskers een thuis gevoel te geven, werd een treffen geregeld

in hun eigen Gril-Bar-Eethuisje "de Griffel".

Enige versnapperingen en welkomswoorden werden tot de oude- en nieuwelingen gericht.

En net als met eb en vloed, het vocht ging over en weer, maar enige hinder werd niet ondervonden.

  

  

Maar het ging weer verder.

Veel werd er be- en soms verwonderd, geruild en bekeken. Van kleding tot vrouwlijk schoon,

al tikte Brother Gerrit ons daarbij subtiel op onze spreekwoordelijke vingers. Da's mien zus, je!

  

  

Op naar het volgende oponthoud, café "Bok", maar niet voordat onze keurslager b.d.

wat palingen had uitgebeend, alwas dat alweer enige tijd geleden, gezien het slachtveld.

De kroegbaas had voor de gelegenheid de kroeg opgesierd met het gele dundoek der Dooneybrothers.

Ook hier werd geconverseerd en geconsumeerd, ja, ook weer met de Schanskers.

  

          

De stemming zat er al goed in, het bier ging er goed in en iedereen had er zin in.

De sfeer in het zonovergoten Hollum steeg tot grote hoogte.

      

      

Maar het klapstuk van het Muzikaal Bootwaten is natuurlijk de grote finale.

Iedere muzikant die nog zin en lucht heeft, blaast zijn deuntje mee.

Met daarbij de meehossende toeschouwers niet te vergeten.

  

Tijd voor de innerlijk mens, ETEN!!!!

Altijd een strijd om alle Brothers bij elkaar te vinden en te houden, maar onder de bezielende leiding

van Brother Gerrit kwamen ze toch gezamelijk aan tafel op de Zonnehoeve.

Daar was een complete Chinese rijsttafel met alles er op en er aan in elkaar getoverd.

Hulde aan de Hollummer keukenprinsessen.

  

Na de maaltijd was het weer tijd voor wat decibels.

Onder leiding van onze eigen accordeon-Brother Gerben werden weer vele liederen de lucht in geslingerd.

Dat uit het blote hoofd zingen wat moeilijker is dan van papier bleek wel uit het hoge lalalala gehalte.

Dat er op gedanst kon worden, gaf wel aan dat er toch iets van kwaliteit aanwezig was.

Maar met het nodige keeltje smeren werd ook dit dagdeel subtiel afgesloten.

Dat onze voorzitter zich getransformeerd had tot voorslaper is hem vergeven.

  

  

 

Toen ook deze editie van "The Voice Of Hollum" succesvol was beëindigd, gingen de Groninger-klei-Brothers

de plaatselijke horeca nog even vereren met hun aanwezigheid, maar ook voordat de haan had gekraaid

was bij iedereen het lampje wel uit.

*****

The sunday after

"Als de morgen is gekomen", wie zingt er niet over.

Het valt soms niet mee, maar na enig innerlijk overleg ging het richting ontbijt.

  

 

Brother-mother Frieda had weer voor een rijk gegedekte tafel gezorgd met alles der op en der aan.

Om toch nog even van de rust in het dorp te kunnen genieten, werd besloten nog een kleine wandeling door

het mooiste dorp van Ameland te maken, al moesten er eerst nog wat herstelwerkzaamheden worden verricht.

Om het bootwateren te eren, was het eerste bezoek aan herberg "de Zwaan", lees de historie.

Een geslaagde tocht moest worden bewaterd, voor de Brothers geen probleem als ervaringsdeskundigen.

  

  

Ook de Brothers vlag werd nog geëerd bij café "Bok", waarna de boel driftig werd gepoetst.

Het Brothers motto voor de zondagmorgen: "Neem de bezem ter hand voor een schoner Ameland".

Ook vrienden van de gemeente, voor de gelegenheid ook getooid in het Dooney-geel,

besloten ook mee te helpen het dorp weer zijn schone rustieke imago terug te geven.

      

      

Toen de feestvierende dominee langs kwam en zag dat alles goed was, ging het richting "de Griffel".

Dit werd ternauwernood door enkelen van de Brothers gehaald, dus tijd voor wat medicijnen.

  

  

Na enkele, al dan niet noodzakelijke financiële transactie's, werd aan de terugreis  begonnen.

Dat één en ander niet onopgemerkt bleef werd de Brothers al snel duidelijk.

De plaatselijke veldwachter en wachterin kwamen even polshoogte nemen, en natuurlijk kon

Brother Tonnes nog even naar de bekende weg vragen: Kunt u mij de weg naar Zweden vertellen, meneer?

Na enkele goedbedoeld woorden van dank stond de brandstofteller alweer in het rood, TANKEN!!

  

  

Café "Bok" was andermaal bereid onderdak en brandstof te verschaffen, dit tot algehele vreugde.

Aan de brandschone bar namen de vermoeide Brothers plaats en wat gekoelde consumptie's.

Het hoogtepunt van de dag was het uitreiken door Marten van het beroemde "Bok'm d'er op" shirt.

Dit werd door de Brothers dankbaar aanvaard, al was het fotomodel een beetje verlegen.

  

  

Groot was de vreugde toen ook nog het zeilschip van onze voorvaderen werd ontdekt,

wat wederom reden was voor het (aan)heffen van liederen en wederom enkele glazen.

Al werd ook een meer hedendaagse sloep gesignaleerd die misschien beter op zijn plaats was.

  

  

Maar een ander soort klokje tikt verder en het thuisfront wacht met grote smart, dus wederom

in de vermoeide benen, om, dankzij diverse aanwijzingen, de Zonnehoeve heelhuids te bereiken.

      

  

Daar was de soep en de veel geëerde Hollummer bal het afscheidsmaal en werd het altijd

zo emotioneel afscheid in gang gezet, waarna het na enkele fotosessie's, richtingaanwijzingen

en enig inpakwerk richting de pier ging.

Om alle indrukwekkende impressies van zo'n weekend rustig te kunnen verwerken,

was ook deze keer besloten met de reguliere veerboot richting het vaste land te gaan.

  

  

      

Ook de reis op het vaste land ging weer niet zonder de hoog noodzakelijke stops,

zowel op nicotinair als op sanitair niveau, maar een WC met telefoon was wel erg overtrokken.

  

Brother Minco werd in het wonderschone grensdorp Bad Nieuweschans afgezet, maar de rest

van het Brothersgilde prevereerde een snel weerzien met hun eigen (v)echtgenoten.

*****

Maar ze staan alweer klaar voor 15 juni 2013 !!!!!!

  

 

Hier komt nog een fotoalbum met deze en nog andere plaatjes op een groter formaat,

om toch een weekend als dit stevig in je geheugen te krijgen.

 

Terug naar foto's