The Dooneybrothers

Foto's 2011

 

Ook dit jaar is iemand de brothersclub ontvallen. Op 15 mei is reuzen-brother Rudie helaas overleden.

Desondanks werd besloten de overtocht toch te maken.

Dat er voorbereidingen en vergaderingen werden overgeslagen moge duidelijk zijn.

Een korte samenkomst van de brothers Bé, Tonnes, Gerrit en Minco had door toedoen van

wat zoute vis van Chris L. meer van een haringparty dan van een vergadering.

De besluiten die moesten worden besloten lagen in een tijdsbestek van drie minuten onder de tafel.

Menig brother doet hier langer over.

*****

Maar op 10 juni was het dan zover, AANVALLEN!!!

 

   

Het bekende ontbijt werd voor deze gelegenheid in een authentieke Pekelahofse klederdracht gestoken

keukenprins Fokko in gereedheid gebracht, terzijde gestaan door de brothers Gerrit en Minco,

die mede door de welwillendheid van zijn eigen prinses ook een keer op tijd was.

 

Na wat slokken en wat happen nog even op de foto achter het programmabordje ter plaatse

en dan de bus in, op naar de onstuimige Wadden.

Ook deze reis zou hun gemoed worden gesteund door enkele kruidendrupkes uit hun eigen "Rolling Fridge".

   

Het zou een onstuimig weekendje worden zoals altijd, maar het weer wilde deze keer

ook zijn medewerking verlenen d.m.v wind en buien.

De rest van het nieuws ging er net zo in als de geserveerde versnaperingen

al was Trompetenmeister-brother Tonnes iets te voorbarig met zijn medicijn.

 

Deze was voor betere tijden en werd geruild voor een alternatiefje.

Deze Germaanse Tropfen moesten in een vlot tempo worden geconsumeerd,

daar de piloot met hoge snelheid richting Holwerd ging.

 

Mede door de consumtieve vaardigheid van de brothers werd ook deze proef met glans doorstaan.

De wachttijd op de pier was maar kort daar onze laagvliegkano een zelfde tempo had als de brothers-bus.

Brother André en Gerben werden op hun ophaaltripje vergezeld door de dochters de Boer,

die de Wadden ook wel eens in een hoog tempo wilde bekijken.

 

 

Omdat het voor brother Tonnes zijn eerste reis was op de H.S.L Holwerd-Ameland was alles in het werk

gesteld om zijn gevoel voor onveiligheid weg te nemen, enkele drijfhulpstukken werden gemonteerd.

De druppen die we onderweg te verduren kregen kwamen ook deze keer helaas niet van de catering.

Verder dan onze buitenkant kwamen ze niet maar dit werd gecompenseerd door het "geslaagd overtocht"drankje.

Dit tot grote opluchting van Trompetenmeister Tonnes.

 I

 

Na wat overpak, oriëntatie en steekhemindebrand aktiviteiten werd koers gezet naar de Zonnehoeve.

Na de bekende welkomsrituelen ging het gele dundoek der brothers weer vier in de top van de mast.

Het sein voor de rest van de bewoners van Hollum, ze waren er weer.

Do omstandigheden waren binnenshuis toch beter dus werd daar de koffie met gebak genuttigd.

Voor de gelegenheid hadden Gerard en Ellen hun bungalow ter beschikking gesteld voor

de brothers die eventueel nog iets van nachtrust wilden proeven, dat was weer eens wat anders.

Ter compensatie werd Gerard een uitzend-brother en liep de rest van de dag

in de bekende gele outfit en Ellen met de zwarte cap.

Brother Gerrit werd betrapt met een heus bewegendebeeldenopneemapparaat.

Deze zullen t.z.t. misschien worden getoond op de misschien te organiseren after-party.

 

Voor brother Tonnes kon de dag niet stuk, omdat nóg een primeur hem ten deel viel .

Het gilde der brothers ging de lancering van de reddingsboot van dichtbij te aanschouwen.

Dat brother Tonnes de essentie van het spektakel lichtelijk was ontgaan

getuigen zijn atributen die hij had omgehangen om het verblijf op het strand te veraangenamen.

Toen één keer duidelijk was waar het allemaal om ging werden de kinderen in de naaste omgeving

verrast door de vrijgevigheid van deze goed-heilig-brother.

   

 

Na afloop van de show ging het snel richting de Zonnehoeve voor de nodige versnaperingen.

En natuurlijk een woordje en een bloemetje voor de dames.

Een complete tapinstallatie was meegenomen ter verhoging van de feestvreugde.

 

 

Al was deze vreugde niet van de gebruikers hun gezichten af te lezen.

Waren de afmetingen wat gering, je weet het niet?

*****

Het stil moment bij het graf van Onno was in het vervolg ook voor Rudie.

Woorden waren overbodig.

*****

Het moment van het echte bootwateren was aangebroken

en de start was ook dit jaar weer aan de stamtafel in café "de Welvaart"

Een in de weg zittende zangster moest het veld ruimen evenals de glazen.

Deze werden geruild voor flessen na bestudering van de prijslijst door prijzenjager-brother Johnny.

 

 

De druk op het budget werd hierdoor zeer verlicht maar verergerde de dorst, communicerende vaten?

De brothers waren welliswaar gewaarschuwd voor loslopende Schanskers maar ze konden hen,

ondanks tal van voorbereidingen, niet ontlopen, die kudde wordt elk jaar groter.

 

Dat de organisatie ook al in gele jackjes liep toont wel aan

dat de behoefte erbij te horen groot is onder de Hollumers.

Dat de aanwezigheid van de brothers nog steeds op prijs wordt gesteld bleek

uit het bezoek van het mini-baasje van "de Welvaart".

 

Daar de brothers weinig zitvlees hebben is bekend, dus werden er stappen gezet

richting het muzikalistisch centrum van Hollum.

Bij de Griffel werden Ien & Mien ontdekt, ook behorende bij de Schansker kudde.

Links en rechts wat gesprekjes en wat versnaperingen, al dan niet muzikale intermezzo's,

het blijft gezellig, elk jaar weer.

  

 

Ook onze brother van financiën had alles weer op orde.

De uitgestoken tong heeft te maken met de onderlinge medische controle

en komt voort uit de uitgebreide medische kennis die de brothers machtig zijn.

 

De senioren waren nieuwsgiering hoe hard ie vroeger was geweest, dat was lang geleden.

Het formaat verschilde niet zoveel, bleek nadien uit de confersatie.

Dit gadegeslagen door de ervaringsdeskundige, aanstaande vader brother Johnny.

Bij de Walvisvaarder ging het via de bar snel naar het rookhok

voor de hoognodige nicotineshots vergezeld van een drankje.

 

 

Welke trofee brother Minco ten deel viel is nog in onderzoek.

Met het huisorkest als sfeermakers liep de stemming al rap naar grote hoogten.

Hoe meer drankjes naar binnen, hoe meer decibels naar buiten.

Oftewel: Met drank meer klank.

 

Ook deze muzikanten wisten brother Tonnes niet te ontlopen.

Zijn Trompeten-Echo moest en zou en is er gekomen.

Van wie het bier op de grond afkomstig is tot op heden niet bekend.

Waar het naar toe moest wel, en de vindingrijkheid bij het orkest was erg groot.

 

Menig voetje ging van de vloer, gelukkig in het tempo van de muziek.

De EHBO kon dus ook deze middag gips en spalk in de tas houden.

*****

Tegen de tijd van het jeugdjournaal moest de inwendige mens

ook weer van een beetje vast voedsel worden voorzien.

De Zonnehoeve-reis gebeurde zoals altijd in een strakke formatie,

al was er iemand die dacht dat Bartelehiem in zicht was, maar ook hij haalde de finish.

 

Over de plantjes die onderweg te koop waren rezen wel enkele vragen op,

maar deze zijn er door het gebrek aan research nog steeds.

Op naar de Zonnehoeve waar weer met weinig middelen een perfekt diner in elkaar was geknutseld.

Aangesterkt door het eten ging onze senioren brothers B. en T. uut Pekel plat, uitbuiken dus.

De rest zocht steun bij elkaar in de woonkamer waar brother Gerben even liet horen

waarom menigeen John Woodhouse allang vergeten is.

 

 

Hij wist zich hierin gesteund door de vocalitische hoogstandjes van de rest van het gilde en fans.

Liederen over strand, drank, dochters van de dominee en nog veel meer onderwerpen passeerden de revue.

En alles driestemmig: hard, vals en lelijk

De dames haalden nog wat teksten erbij, maar er waren en bleven enkele startproblemen.

Steun moest er komen en met de accordeon-brother voorop werden in polonaise de uitbuikers gewekt.

Althans één ervan, voor brother Tonnes was de dag emotioneel genoeg geweest.

Hij bleef tot de volgende ochtend in zijn mandje.

Voor een vervolg-cursus "Dooneybrother" is reeds een aanvraag onderweg.

Omdat ze de zonsondergang niet vanaf de Fabrieksweg wilden aanschouwen

ging het weer richting het episch centrum, met drank en klank.

Links en rechts werden de brothers gesignaleerd, maar hun gele vriend zat meestal in een glas.

De saamhorigheid is er wel, maar dan via het SMS kanaal.

Uw websaaitknutselbrother kwam geheel tegen zijn dorstige wil binnen bij de Griffel

waar ook de Schansker kudde zich tegoed deed aan een versnapering.

 

Uit sociaal oogpunt besloot deze er één mee te drinken, zich gesteund wetend door de Franse brother.

Met 's Avond als het kampvuur' brand als achtergrond was er een scheiding van mannen en vrouwen.

 

 

Ook hier werd gecommuniceerd via sms, net safe sex maar dan anders.

Wel werden de dames met lichtstaafjes gemarkeerd, je weet maar nooit.

Ook brother Gerrit gaf nog even acte de présence, met de duim omhoog.

Een artiest zong wel het hoogste lied, hij stond op een tafel,

maar of iedereen dat nu het hoogtepunt vond, is tot op heden onderwerp van discussie.

De versnaperingen smaakten er niet minder om en vonden hun weg in de "droge" kelen.

Er volgde een emotioneel afscheid van de Schanskers, zij moesten vroeg weer op.

Na wat fotosessies zocht de redactie-brother ook zijn mandje op,

nog even binnen kijkend en zo bij alles wat nog open was.

Voor het onthaasten werd er nog even naar het hele late journaal gekeken

maar de brothers waren daarin niet te zien dus alles was weer, net als altijd, ordelijk verlopen.

Dat  de Franse brother met de nodige commotie binnen viel en de touristische route gevonden had

was voor iedereen een verrassing, althans dat van die route.

Niemand had hier kennis van, maar daar kwamen de volgende morgen wel achter.

Net als in het sprookje had hij hier en daar wat markeringen achter gelaten.

En wel in de vorm van een bril en een de pet van ons uniform, een kleine waarschuwing waardig.

Toen ook de laatste brother voor de wind binnen kwam keerde de rust weer op de Zonnehoeve.

The Day-After

 

Met wind en regen gingen de luikjes al vroeg weer open en brother-mother Frieda

had de ontbijttafel alweer volgestouwd met van alles en nog meer wat eetbaar was.

En ook hier gold : Als u niet buiten roken kunt, moet u buiten roken.

Een licht vergrijp van onze uitzend-brother Gerard werd niet door de vingers gezien.

Niemand gaat in het brother-uniform met paardestront aan het kruien, de boodschap kwam over.

De afscheidstournee ging via de Tour-de-Frans op zoek naar de eerder genoemde markeringspunten

maar werden in eerste instantie niet gevonden, ondanks de tomeloze inzet van de brothers.

 

Het verhaal over prikkeldraad, bruggetjes, voetbalstadions en bungalowparken werd wat ongeloofwaardig.

De zoektocht werd dus maar verlegd naar de horeca, tot opluchting van velen.

Bij de Griffel werd de lunch genuttigd, al was het vaste voer weggelaten i.v.m. de crisis.

Wel werd met een Franse slag een brilletje in elkaar gefrutsels, maar eindigde als oorhanger.

   

Richting Welvaart werd wel een goed alternatief voor brother Frans gevonden.

Een sportief montuur, welliswaar zonder glazen, maar de blik was toch nog wat troebel.

Dat bij veteraan-brother Bé helemaal geen zicht meer was te wijten aan zijn geleverde inspanningen.

De hele stoelen- en drankjesdans was hem dan ook geheel ontgaan.

 

 

Er zal over vergaderd worden of ook voor hem een alternatieve route kan worden gerealiseerd.

Maar één keer de luiken open, het zit 'm in de genen, vond hij wel een tapkast, Buiten Dienst.

Dat B.D. kwam pas hij achter toen hij de emmer wilde vullen.

Na enkele wijze woorden van Brother Tonnes dan maar een sigaretje, je moet toch wat.

 

Ondanks de gure weersomstandigheden werd op de terugreis richting moeke opnieuw

een complete zoektocht gestart naar het glaswerk van Brother Jan.

Hij had vandaag al meer glas in de hand gehad dan op zijn gokkertje.

Nog een keer een andere route op zoek naar eerder genoemde herkenningspunten,

en de cap werd, net zo doorweekt als de brothers, teruggevonden in de buurt het sportcomplex.

Was de naam hiervan door onze brother misschien iets te letterlijk genomen????

 

De zoektocht werd bij de drempel van de Zonnehoeve gestaakt en aan de andere kant hiervan

moest er weer overleg worden gepleegd over het welzijn van de veteraan-brother.

 

Na de Hollumer Bal met Brood werd het tijd, ze mott'n weer op huus an.

Na een als altijd emotioneel afscheid ging het richting de pier, het was alweer voorbij.

Op de boot snel naar het vooronder voor de rust, warmte en een drankje.

Uw praatjes-en-plaatjes-brother werd aan dek door de plaatselijke bootsman

nog even vriendelijk herinnerd aan zijn aangeleerde vaardigheden op de lagere school.

Niet zozeer het evacuatieplan of de zwemvesten maar het plaatje met: verboden te roken.

Het opvolgen van het verzoek scheelde hem wel een paar uur wadlopen.

De bus had in Holwerd het weekend, wonder boven wonder, weer bekeuringloos doorstaan.

Snel richting Oost-Groningen met aan het stuur de enige echte buschauffeur brother Johnny.

Tot verbazing van brother Gerrit zagen we opeens het bord Grijpskerk.

Er waren meer wegen die naar Rome leiden.

Dit was dus te ver, daar op verzoek van de grens-brother Minco het laatste-brother-avondmaal

moest worden genuttigd in Bad Nieuweschans bij café "Reiderland".

Nog even een tussenstop in Oude Pekela, waar de inmiddels uitgeslapen brothers werden

herenigd met hun vechtgenoten, en hup, naar de grens.

Brother Johnny voelde de last van het op handen zijnde vaderschap en besloot, 

zoals een brother zijn verantwoording draagt, richting het kraambed te gaan.

De rest wachtte een heuse haringparty met alles erop en eraan.

Ze werden door de plaatselijke stenenstapelaarorganisator welkom geheten

en een gereserveerde emmer haringen werd losgetrokken,

welke vakkundig werden uitgebeend door Chris onder toeziend oog van pa Pieter L.

 

En ze lusten er wel soep van, die brothers.

De door de organisatie beschikbaar gestelde consumptiemunten werden snel verzilverd

en een woord van dank is dan ook wel op zijn plaats, dus: EEN WOORD VAN DANK!

 

Nu brother Minco ook weer onder toezicht was van zijn vrouw, keerde ook bij hem de rust terug.

Al werd hij nog wel gesignaleerd met een vreemdsoortig hoofddeksel, van een nieuwe club?

Op de vrolijke klanken van zanger Billy, speciaal voor deze avond gearrangeerd,

helaas vocaal ondersteund door plaatselijk aanstrompelend talent, konden de beentjes nog even van de vloer.

 

Ver na zonsondergang gingen de brothers, elk aan het handje van zijn eigen vrouwtje,

naar het hun zo bekende eigen mandje.

Oogjes dicht en snaveltjes toe!

*****

Binnenkort komt hier het fotoalbum waar u de plaatjes op groter formaat kunt bewonderen

 

Terug naar foto's