The Dooneybrothers

 

Foto's 2008

Voor de dertiende keer zou dit jaar koers worden gezet richting Ameland.

Om de feestvreugde in het wonderschone dorpje Hollum wat te vergroten (??) was

besloten een vocale bijdrage te leveren aan het muzikaal bootwateren.

Om bovengenoemde aktiviteit tot een succesvol einde te brengen was er een heuze

oefensessie geroggeld in ons Brothers-clubhuis te O.P.

Kosten noch moeite werden gespaard om dit nieuwe onderdeel onder de knie te krijgen,

daar enkele van de Brothers vanwege hun zangkwaliteiten de voorronden van het

beroemde tv-programma  de X-faktor  nog niet zouden overleven.

Zelfs onze eiland-Broters, echt- en vechtgenoten en ons erelid waren opgetrommeld om

de repetitie tot een goed einde te brengen, waarvoor onze grote dank.

Om lichaam en geest in een goede conditie te houden waren warme en koude drankjes

en zelf te bakken hapjes ruimschoots op voorraad

bverg 3.JPG bverg 4.JPG bverg 5.JPG bverg 6.JPG
bverg 7.JPG bverg 8.JPG bverg 9.JPG bverg 10.JPG
bverg 11.JPG bverg 12.JPG bverg 13.JPG bverg 14.JPG
bverg 15.JPG bverg 16.JPG bverg 17.JPG bverg 18.JPG
bverg 19.JPG      

Dé dag 21 juni 2008 begint natuurlijk met de nodige hartkloppingen, it giet oan.

In ruil voor twee sorbets was een busje geregeld, en nu op naar Holwerd.

Om de sanitaire stops tot een minimum te beperken, werden er tijdens de reis

door de catering enkel miniflesjes geserveerd, waarvoor hulde.

Om vervolgens veel te vroeg op de zonovergoten pier van Holwerd te arriveren.

Het wachten werd het onze senior-land-Brother allemaal teveel, rijkelijk vloeiden de tranen.

     

Het leed was snel geleden toen onze privé-veerboot in zicht kwam.

Naast de twee chaufeurs waren ook Brother André, Brother Gerben,

en tot onze grote vreugde Brother Onno aan boord.

  

Snel, héél, héél, héél snel werd koers gezet richting Ameland.

Dat we allemaal in de rode anti-zink-vestjes waren gekleed, vesterkte het

"Als we gaan, dan gaan we met zijn allen " gevoel.

Met weinig turbolentie, rotondes en files kwamen we binnen 10 minuten veilig aan op Ameland.

De catering aan boord was helemaal pet. Het karretje paste niet in het gangpad, zo gaan de geruchten.

**********

Op de Zonnehoeve werden we als vanouds door de  dames welkom geheten.

Na koffie met gebak en een paar koude versnaperingen waren we weer helemaal thuis.

           

**********

Nieuw dit jaar was het onderdeel vlaghijsen.

Het dundoek met het wereldberoemde Brotherslogo ging onder luid applaus in top.

  

Ameland had er weer een attraktie bij.

 

**********

  

Met ons Brothersuniform om onze ranke schouders, gesteund door wandelstok met fietsbel,

ging het richting centrum, waar we met ons eigen "Aan het strand" strijdlied werden onthaald.

Dit deed ons uitermate goed, scheelde ons veel zangwerk en verdiende een versnapering.

 

Onderweg werden we bedolven onder zonlicht, muziek en geestrijk vocht.

Met oude bekenden werd wat bij gepraat en nieuwelingen, waaronder een bekende stenenstapelaarorganisator

uit het grensdorp N.S., werden persoonlijk welkom geheten.

  

Dat deze al snel hét beroemde virus te pakken had en met hem zijn reisgenoten

en medeklinkers, moge blijken uit zijn reservering voor volgend jaar.

Het zoeken naar een snelwerkend vaccin is inmiddels stopgezet.

**********

Opmerkelijke feitjes waren dat Brother Johnny zijn nog kleinere broertje tegen kwam

en Brother Minco teruggevonden werd in de ballenbak.

  

 

  Om deze dag niet geheel als een doorsnee zaterdag door te laten gaan,

werd er nog een inzameling gehouden voor het goede doel.

Dit in samenwerking met de trekzakfirtuoos Japik terzijde gestaan door de Funfare

  

Er werd stevig gedoneerd, waardoor onze volgende stop kon worden  gefinancierd.

**********

Dat deze de Brothersgeschiedenis ingaat als hét hoogtepunt is overduidelijk.

Na het verkrijgen van de vereiste vergunningen werd aan de stamtafel van Hollums Welvaart

het beroemde "Aan het strand" ten gehore gebracht, onder begeleiding van onze eigen kermisklant Gerben.

  

Zo kreeg ons motto "Met Drank Meer Klank" heel veel kleur.

Dat het één en ander achter gesloten deuren plaatsvond geeft wel het exclusieve karakter

aan van dit nu al legendarisch optreden van de Dooneybrothers.

**********

Omdat onze opper-Brother Gerrit de mouwen ervoor opstroopte om  deel uit te mogen maken van de vakjury,

was duidelijk dat de leiding in de rest van de groep ver te zoeken was.

Joyriding, scootmobielwedstrijdjes en drankmisbruik werden geconstateerd.

     

Om natuurlijk volgens de allom geroemde stiptheid van de Brothers de grote finale van het

Muzikaal Bootwateren in volle tegenwoordigheid van geest mee te maken.

  

Na al dit horecatisch en muzikalistisch geweld ging de tour weer richting de Zonnehoeve, waar een maaltijd

werd geserveerd van een lokale Olympische Speler, Wang of Wong, dat zoeken we nog uit.

   

Na de maaltijd was het tijd voor de lichamelijke en geestelijke verzorging

  

en werden voorbereidingen getroffen voor het bijwonen van voetbalwedstrijd van onze jongens,

om ze onvoorwaardelijk te steunen in een al dan niet in de sfeer passende outfit.

            

Een landelijke grootgrutter zorgde voor de hoofddeksels met de welbekende kreet van onze Oosterburen:

Lass die Löwe nicht in seinen Unterhöschen stehen

Op verschillende lokaties werd de wedstrijd gevolgd, maar onze redaktie-Brother was op het daarvoor speciaal

in het leven geroepen Oranjeplein, gesteund door Brother Johnny, Brother Rudie en Brother Gerben.

De sfeer was uistekend, onze koningin zou trots zijn geweest op onze inzet als supporter.

     

  

De spanning was goed te snijden en af en toe een drankje deed zelfs de haargroei fors toenemen

     

Toen de wedstrijd ons niet dát bracht, waarop was gehoopt, daalde de stemming een ietsie pietsie.

Maar na de uitleg van voetbalcoach-Brother Jan was ons allemaal duidelijk dat Nederland had verloren.

Daarop werd staande het "Nederland, oh, Nederland" gezongen, en sprongen we weer in het feestgedruis.

     

Dat het leven op Ameland tijdloos is, bleek wel uit de verschillende momenten waarop de Brothers in hun bakje kropen.

Dit geschiedde allemaal voor het ochtendgloren om geen las-ogen te krijgen van de zonsopgang.

**********

De day-after viel dit jaar ook weer op een zonnige zondag.

Alle Brothers hadden het weer gehaald, al ging het opstaan voor de één iets moeilijker dan de ander.

Maar thuiszorg-Brother Bé kwam ons met zijn reddingsgordel steunen bij dit onderdeel.

  

Brother-mother Frieda was er weer in geslaagd een imposant ontbijt te voorschijn te toveren.

Ook de kakelverse eieren van de H.H.F.V.(*) ontbraken niet op de rijk gevulde tafel.

(*) Hollumer Hoender Fok Vereniging.

Na het evalueren van de zaterdag op het terras bij de Zonnehoeve werd het tijd van afscheid nemen.

Dus gingen we weer richting centrum om iedereen te bedanken die ons de vorige dag

hadden voorzien van het één en ander.

  

Met de ons zo bekende stabiele passen begonnen we aan onze afscheidstoernee.

Dat  dit gepaard ging met enige versnaperingen heeft te maken met de jarenlange traditie

die met man en macht succesvol in stand word gehouden.

  

Dat er zelfs een Heerlijk Helder Holummer Watertje werd gedronken zal het thuisfront goed doen,

al moesten daarvoor wel enige punten in de Brothers-statuten worden gewijzigd.

Dat onze opper-Brother Gerrit plotsklaps was gehuld in onze uniformjas was te wijten aan het feit

dat een kapstok de vorige avond onttrokken was aan het zicht.

Onze dank gaat dan ook uit naar de direktie van de Griffel voor het zorg dragen van onze outfit.

  

Bij onze redaktie-Brother werd nog steeds de oranjekoorts geconstateerd, maar na een bezoek

aan de plaatselijke arts werd duidelijk dat dit gewoon zijn tijd nodig had.

Mede door de zorg van de andere Brothers heeft hij ook in goede gezondheid de eindstreep gehaald.

Dat dit gepaard gaat met A.D.H.D. verschijnselen was de rest al jaren bekend.

Toen we op onze laatst stop de oud-drank-in-het-glas-deponeerder Geert nog tegen kwamen,

verhoogde dit de feestvreugde en moest als vanouds worden gevierd.

  

Als afscheidslied werd een lied over een roos in een tuin gedraaid,

waarna als dank een exemplaar door onze opper-Brother aan het personeel werd overhandigd.

Over de plantenkennis is duidelijk geen discussie mogelijk.

Na een paar telefoontjes werd duidelijk dat op de Zonnehoeve het eten alweer was geserveerd

en dus in gestrekte draf richting de Fabrieksweg.

      

Dat het naar binnen mikken van een soepie iets meer vaardigheid vergt dan het nuttigen

van een versnapering werd door Brother Jan uitgebreid gedemonstreerd.

Tijdens de nabespreking kwamen ook Brother Onno en Brother Gerben nog even langs.

  

Om ons daarna met zachte maar zekere hand richting veerboot te doen verkassen.

**********

Aan boord ging het snel richting het voor deze gelegenheid afgehuurde vooronder.

Na het nuttigen van een drankje en een hapje gingen bij enkelen de luikjes even dicht

     

en maakten anderen even van de gelegenheid gebruik nog even wat frisse wind in te ademen.

Om pak en beet half zes werd de zware gang naar de vaste wal gemaakt,

waar stormachtig afscheid werd genomen van het Ameland-gevoel.

  

**********

Hier volgt het kiekjesopvolgorde-boek van het hele weekend

KLIK HIER

Welliswaar streng gecensureerd, maar wel op groot formaat.

 

Klik hier voor het verslag van de afterparty

Terug naar foto's